Article
August 25, 2021

Sport, een bondgenoot in loopbaanbeheer

Het opiniestuk "Sport: een bondgenoot in loopbaanontwikkeling en -beheer" is geschreven door Catarina Estevam, People & Talent Manager bij KCS iT. Het werd voor het eerst gepubliceerd op ComunicaRH.

Sport maakte al vroeg deel uit van mijn leven. Zodra ik de arbeidsmarkt betrad, stelde ik mezelf de vraag: hoe kan sport mij helpen om mijn professionele uitdagingen aan te gaan? Terwijl ik dit schrijf, doorloop ik opnieuw dit introspectieve pad en deel ik enkele aanbevelingen met jullie.

Het is onmiskenbaar dat sport veel waarde toevoegt aan ons leven. Maar misschien staan we niet vaak genoeg stil bij de echte impact ervan. Elk onderzoek of elke reflectie leert ons dat thema's als samenwerking, doorzettingsvermogen en veerkracht direct verband houden met sportbeoefening. Maar wat leert sport ons over professioneel succes?

Verantwoordelijkheidsgevoel

Er is geen twijfel dat het toevoegen van een verplichting aan onze agenda, vooral wanneer andere mensen erbij betrokken zijn, ons verantwoordelijkheidsgevoel voor het nakomen ervan zal vergroten. Vooral bij teamsporten is deze realiteit sterk aanwezig. Hoe groot de verleiding om het niet te doen ook is, we houden er altijd rekening mee dat andere mensen (die we bovendien waarderen) ook hun tijd besteden aan een gemeenschappelijk doel. We beseffen dat onze tijd waardevol is, maar die van anderen ook.

Organisatievermogen en veelzijdigheid

De noodzaak om academische, sportieve en sociale/familiale verplichtingen te combineren binnen de 24 uur van een dag, leert ons dat elke minuut telt! Met organisatie bereiken we bijna alles – inclusief wat we dachten dat niet mogelijk was. De noodzaak om te organiseren en onze taken te prioriteren wordt een natuurlijk proces. Met ervaring worden we veelzijdig – we wijden ons aan verschillende onderwerpen en ontwikkelen duidelijk het vermogen om ons aan te passen aan onze omgeving. We ontwikkelen gedrag en houdingen zoals het gemak om empathie te creëren, die zich aanpassen aan de verschillende kringen (familie, sport en academisch) en die zeer gewaardeerd worden in een professionele omgeving.

Teamwork en de weg van wederkerigheid

In het persoonlijke leven, op het werk en zoals in de sport, hangt individuele ontwikkeling af van het team en vice versa. We leren dan de weg van wederkerigheid – dat wil zeggen het vermogen om in teamverband te werken en elkaar te helpen. Helaas is het tegenovergestelde ook mogelijk – dat wil zeggen, geweld in de sport is een uiting van het ontbreken van juist deze waarden.

Zoals trainers waarden als respect, discipline en fair play moeten bevorderen, is hetzelfde onmisbaar voor bedrijfsleiders. Inspirerend leiderschap moet gebaseerd zijn op goede praktijken van inclusie en beheer.

Stressbestendigheid

Hoe vaak lezen we stressbestendigheid als een verplichte vereiste voor een vacature? Hebben jullie ooit nagedacht over hoe we deze situaties kunnen simuleren en verdedigingsmechanismen kunnen opbouwen voor wanneer we deze emoties voelen?

Ik herinner me verschillende situaties waarin mijn vermogen om stress te beheersen ontstond in een sportieve omgeving. Vaak gekenmerkt door een versnelde hartslag, een bijna vertroebeld zicht en de behoefte om diep adem te halen - mijn lichaam de boodschap geven dat alles goed komt en dat concentratie alles is wat ik nodig heb.

Enkele praktische voorbeelden: neerbuigende opmerkingen die we vanaf de tribunes horen; de beslissing in mijn handen hebben – ik mag nu niet falen, mijn team rekent op mij; merken dat andere betrokkenen erg gespannen zijn in de communicatie met het scheidsrechtersteam of zelfs met leden van andere teams. Is dit zoveel anders dan situaties waarin de sfeer niet vriendelijk is in een professionele context?

Nederlaag en het beheer van frustratie

Tegenwoordig praten we veel over het belang van onze mentale gezondheid. Grotendeels als gevolg van de huidige pandemie die we nog steeds doormaken. Maar cruciale kwesties zoals veerkracht moeten inderdaad zo snel mogelijk worden aangepakt. Is er een betere training en praktijk dan sport? Het beheren van nederlaag en de frustratie die daaruit voortkomt, is een essentieel proces voor het opbouwen van ons veerkrachtvermogen, en zo positiever te reageren op tegenslagen. Ja, het is waar, we krijgen niet altijd wat we willen. En het tegenovergestelde beweren is een grove fout.

Sportactiviteit leert ons niet alleen om de immense frustratie te beheersen van werken aan een doel en dit niet bereiken, maar bleek ook essentieel te zijn om te reflecteren en te identificeren waarom het niet is bereikt. Als professional is dit proces van falen, leren en herstellen doorslaggevend en stelt het ons in staat vaardigheden te verwerven om onze functies uit te oefenen.

Samengevat, wat vertellen de experts ons? Naast diverse andere voordelen toont sport, vooral op schoolgaande leeftijd, aan dat het redeneervermogen verbetert, stress vermindert, concentratie versterkt en discipline verhoogt. Interessant is dat in Australië het beoefenen van twee sporten verplicht is, één teamsport en één individuele sport. De gunstige relatie tussen sportbeoefening en betere levenskwaliteit heeft als belangrijkste effecten niet alleen de verbetering van de fysieke, maar ook de mentale gezondheid. Het is inderdaad een krachtig instrument om het optreden van Burn-out-symptomen te verminderen, het zelfvertrouwen te verbeteren en angst en depressie te helpen voorkomen en bestrijden.

Opvallend is dat de belangrijkste pijlers die genoemd zijn, duidelijk deel uitmaken van de lijst van de meest gevraagde Soft Skills door bedrijven op de huidige arbeidsmarkt. Technische vaardigheden zijn in sommige gevallen naar de achtergrond verschoven, omdat ze inderdaad eenvoudiger blijken aan te leren of te trainen, vergeleken met bijvoorbeeld Veerkracht, Stressmanagement, Samenwerking, Aanpassingsvermogen of Veelzijdigheid. Omdat deze onvermijdelijk eerdere ervaring vereisen om de kennis te verwerven. Het simuleren van een stress- of frustratiesituatie, of een situatie die aanpassingsvermogen vereist in de echte wereld, kan moeilijk zijn. Zou sport een katalysator kunnen zijn voor zulke cruciale vaardigheden?